Promienie Wewnętrzne. Gitarowy projekt który próbuje tworzyć emocje.


Gitara jako instrument sam w sobie jest bardzo klimatyczny. Stworzenie muzyki przy pomocy tego instrumentu daje bardzo wiele możliwości. Jednak muzyka to głównie doznania, emocje, subiektywny odbiór. Promienie Wewnętrzne to muzyka, która w pierwszym odsłuchu może wydawać się prosta. Jednak jej przesłaniem jest rozbudzenie w słuchaczu jego wewnętrznych odczuć i emocji. 

Projekt do znalezienia i odsłuchania na You Tube.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

PIGLETS DDEEP FOREST Kosmiczna podróż prosiaczka w space rockowym klimacie

Obraz
 Na początku moją uwagę przykuła okładka. Zwłaszcza ta świnka unosząca się w galaktycznym, lekko psychodelicznym lesie. Pomyślałem, czemu by nie spróbować zakosztować tego klimatu? Wszak psychodeliczne skojarzenia zawsze rozbudzają moją ciekawość i pewny mocny realizm. Takie klimaty można zrobić tak, że kapcie spadną lub po prostu..hm, ja postanowiłem się przekonać. Po dość kosmicznym intro nie wiedziałem jeszcze z czym będę miał do czynienia poza żeńskim, przyjemnym w odbiorze wokalem Moniki. Jednak jak wjechało ,,Nuclear Startup” to poczułem dreszczyk. Gitary mnie tak rozgrzały! Dobry, mocny riff popieścił moje uszy. I wprawił w dobry nastrój do dalszej eksploracji tej kosmicznej przestrzeni. I piękny wokal Moniki. Myślę, że i bez muzyki zrobiłby na mnie wrażenie. Jednak zestawiając całość poczułem, że to wszystko idzie w dobrą stronę. Więc po pierwszym wrażeniu zakosztowałem ,,More Nuclear Fuel”. Poczułem, że ten las z okładki zabiera mnie w jeszcze dalsze galaktyki...
Czytaj więcej

Ponury pejsaż i wściekłość. Kruschwitz - nadzieja post punkowej sceny.

Obraz
Ten album sprawił, że usiadłem. Potem słuchałem i nie mogłem przestać. Uległem totalnej fascynacji tymi dźwiękami, post punkowym klimatem, ponurym, smutnym pejzażom. To wszystko udało się muzykom na tym albumie.   Ubocze REC. zaserwowało nam Kruschwitz. Wściekłość w dźwiękach i wokalu pokazuje, że na polskiej scenie alternatywnej jest co wykrzyczeć. Odważne stylistyczne posunięcie na okładce, przywołujące jednoznaczne skojarzenie. Czy taki zamysł miał na celu poruszyć? Wstrząsnąć słuchaczem? Będę się chciał tego dowiedzieć wkrótce, starając się o wywiad z zespołem. Zachęcam Was do odsłuchu. Miłośnicy post punka nie powinni być rozczarowani.  
Czytaj więcej

IVO PARTIZAN. Bezkompromisowość i brak poprawności na ,,Nie nagrywaj mnie". Recenzja albumu.

Obraz
Pisałem ostatnio o Ivo Partizan i płycie ,,Wiersze niedokończone". Tym razem sięgnąłem po album wcześniejszy. ,,Nie nagrywaj mnie" to album znacznie odbiegający od ostatniego krążka zespołu. To album zimny, mroczny, przesiąknięty smutkiem. I bardzo odpowiadający charakterystyce cold wave do której zresztą sam Ivo Partizan się przyznaje. W wydaniu zespołu ten styl przybiera specyficzny klimat. Spróbuję się przyjrzeć.    Zaczyna się moim zdaniem z grubej nuty, jakby to powiedziała moja córka. ,,Warszawa (Sajgon) to motyw, który od razu otwiera nas na ,,możliwości" tego zespołu. O czym mówię? O stylu gry Ivo Partizan. Gitary w tym bandzie potrafią budować niesamowitą atmosferę napięcia oraz klimatu totalnie hipnotycznej aury. Taką odczujemy w ,,Gdzie jest  Bóg". Numer, którego sam tekst skłania do refleksji. Dokładając do niego muzykę otrzymujemy podwójną przyjemność do filozoficznych rozmyślań. ,,Dotyk" działa chyba podobnie. Przesiąknięty smutkiem wprowadza...
Czytaj więcej